Maandag 6 februari 2006
Gister zijn we via Frankrijk en Brazilie aangekomen in Santiago de Chili, de hoofdstad van Chili. De eerste indruk was goed: goed weer en een schoon uitziende stad. Het hostel dat we reeds in Nederland hadden geboekt (Sammy's hostel) is erg goed: net buiten het centrum gelegen en voorzien van een schone keuken en gratis internet. De dag van aankomst hadden we niet meer energie over dan wat nodig was om de bustickets naar Puerto Montt te boeken waar we dinsdagavond naartoe gaan.

Toen we vanmorgen wakker werken hebben we in de Lonely Planet gekeken wat in de omgeving van Santiago zoal te doen is. Voor de stad zelf is aan het einde van de reis waarschijnlijk nog voldoende tijd, dus leggen we de prioriteit op de omgeving. De keuze is gevallen op nationaal park Rio de Clarillo. En dat was helemaal geen verkeerde keus bleek achteraf. Na een mooie busreis langs diverse wijngaarden hebben we daar een prachtige hike gemaakt van zo'n 12 km, genietend van de bergen, bossen, cactussen en uitzicht op een prachtige vallei. Op de helft van de tocht hebben we zo'n twee uur ontspannen op wat grote rotsen in een snelstromende rivier en genoten van de rust. Op de terugweg boften we: een Chileens stel dat in de auto voorbij reed bood ons een lift aan tot aan de bushalte. Aardige mensen, die Chilenen.

Woensdag 8 februari 2006
Gister hebben we de stad Santiago bezocht. Een grote, doch zeer rustige / ontspannen stad. Na het bezoek aan het centum met haar kathedralen en historische pleinen en gebouwen, hebben we twee parken bezocht. In het tweede park bracht een kabelbaan ons naar boven, waar we een mooi uitzicht hadden over de stad. De middag hebben we afgsloten met een bezoek aan het zwembad in datzelfde park. ´s Avonds hebben we de bus genomen naar Puerto Montt.

Door de zeer royale stoelen hebben we een goede nachtrust gehad en werden we vanmorgen wakker in een prachtige omgeving met heel idyllische dorpjes. Vandaag bezoeken we het stadje Puerto Montt, zo´n 1000 km onder Santiago, om morgen het vliegtuig te nemen naar Punta Arena. Deze laatste stad ligt in het uiterste zuiden van Chili, waar we een klein weekje zullen gaan wandelen rondom de Torres del Paine, het zeer befaamde nationaal park in Patagonie. Een volgende update van deze site zal daaorm waarschijnlijk medio volgende week pas weer plaatsvinden.

Vrijdag 10 februari 2006
Intussen hebben we Puerto Montt achter ons gelaten en zijn we gister aangekomen in het zuidelijkste deel van Chili en dus tevens in een van de zuidelijkste gebieden ter wereld: Patagonië. De bus die ons van het vliegveld van Punta Arenas naar Puerto Natalis bracht, reed urenlang door een prachtig uitgestrekt landschap en geeft je echt het gevoel aan het einde van de wereld te zijn. Onderweg tref je enkele verlaten boerderijen aan en verder Lama´s, Flocks (soort struisvogel) en roofvogels (de Condor). Bij aankomst in Puerto Natalis was het aanvankelijk regenachtige weer veranderd in een schemerend avondzonnetje.

Vanmorgen zijn we met een bus naar het begin van het zeer befaamde Nationaal Park Torres del Paines gegaan. Men beweert dat dit het mooiste deel van Chili is en sommigen beweren zelfs het mooiste gebied ter wereld. De komende vijf dagen gaan we de W-route lopen; een hike van zo´n 50 km rondom de drie bergtoppen Torres del Paine. Een deel van de hike lopen we met bepakking om in een volgend kamp te komen. Vandaag echter hebben we onze tent opgezet in het eerste kamp en zijn we begonnen met de tocht die leidt naar het uitzichtspunt op de befaamde bergtoppen. De tocht duurde zo´n 8 uur. Hoewel zeker goed te doen hadden we hem vooraf toch minder zwaar ingeschat. Met name het laatste deel was pittig: een stijle klim van ongeveer een uur over grote rotsblokken waarbij je handen en voeten nodig had. Maar de beloning mocht er zijn: een prachtig uitzicht over de drie bergtoppen waar het park haar naam aan te danken heeft. Na onze verdiende rustpauze en het nuttigen van een deel van onze proviant voor de komende dagen (bestaande uit voornamelijk noten en chocolade) begonnen we aan de terugtocht. Die avond zijn we na een ijskoude douche vroeg gaan slapen.

Zaterdag 11 februari 2006
In het Nationaal Park kun je op enkele plaatsen je proviant aanvullen, zo ook even buiten het kamp waar we vanmorgen wakker werden. We hebben daar een brood en pindakaas gekocht voor de komende dagen. Gezien deze producten allen per paard aangevoerd moeten worden, zijn ze vreselijk duur en ontdekten we dat onze financiële middelen voor de komende dagen vrij beperkt zijn. We besloten dat we nog slechts geld zouden uitgeven aan avondeten en het voor de rest zouden moeten doen met hetgeen we bij ons hadden (de noten en chocolade nu aangevuld met brood en pindakaas).

Nadat we onze tent hadden ingepakt zijn we begonnen aan de acht uur durende tocht naar het volgende kamp. Deze is minder stijl, maar door de bepakking zeker niet minder zwaar. We besloten dat wanneer we bij het kamp aankomen blijkt dat we nog energie overhebben, we doorlopen naar het volgende kamp en op die manier al een deel afleggen van de volgende dag. De tocht voerde ons grotendeels langs een groot bergmeer met als grootste uitdaging het oversteken van een enorme wilde waterstroming. Na een korte analyse besloten we dat deze op blote voeten het best genomen kon worden. Het weer was vandaag aanzienlijk minder mooi dan gister. Weliswaar kwam het zonnetje regelmatig te voorschijn, maar deze werd afgewisseld met lichte regenval en superharde windstoten. Harde winden zijn vrij standaard in Patagonië en leidt er toe dat het grootste deel van de bomen schuin groeit. Aangekomen in het eerste kamp besloten we een uurtje bij te tanken met thee, cup a soup, chocolade en pinda´s en vervolgens verder te lopen naar het volgende kamp. Dit kamp beloofde ons meer te laten creperen dan te camperen. Na de tent opgezet te hebben namen we een frisse douche. En die douche was echt fris: in de aanliggende bergrivier, waar het ijswater enkele minuten geleden van de gletsjer is gekomen en dus nog rond het vriespunt ligt.

Zondag 12 februari 2006
Deze dag zijn we de middelste poot van de W-vormige route gaan lopen, die leidt naar een uitzichtspunt over diverse bergtoppen. Een aardige tocht, het minst zwaar tot nu toe. Omdat we gister al een deel van de derde dag hadden gelopen, besloten we na terugkomst in het kamp direct de tent in te pakken en het deel van dag vier te lopen naar het volgende kamp. Op die manier lopen we één dag voor op schema. Die avond kwamen we rond zeven uur aan in het volgende kamp. Zware rukwinden maakten het lastig de tent op te zetten. Na een douche en wat whiskey in de tent gingen we een poging doen om te slapen. De volgende ochtend bleek dat dit niet is gelukt. De wind heeft ons de gehele nacht wakker weten te houden door het tentzeil flink te laten klapperen en de tent enkele malen te laten instorten.

Maandag 13 februari 2006
Door het ontbreken van nachtrust hebben we besloten de laatste geplande wandeling niet te maken en met de boot terug te keren naar Puerto Natalis, één dag eerder dus dan gepland. ´s Avonds hebben we in Puerto Natalis in een heerlijk restaurantje gegeten; waarschijnlijk was de grote hoeveelheid lam van de gril nog veel lekkerder doordat we de afgelopen dagen qua eten hebben afgezien.

Dinsdag 14 februari 2006
Vandaag hebben we het prachtige natuurschoon van Torres de Paine achter ons gelaten en zijn we teruggekeerd naar Punta Arenas, waar we in de namiddag met een tour naar een Pinguin-colonie zijn geweest. De tocht er naartoe voerde door een erg mooi uitgestrekt landschap.

Woensdag 15 februari 2006
We hebben besloten dat we tijdens ons verblijf in Chili toch wel een bezoek willen brengen aan het noorden, aan de omgeving van San Pedro. Aanvankelijk dachten we daar onvoldoende tijd voor te hebben, maar omdat de reis tot zover erg probleemloos is verlopen zijn we van gedachten veranderd. Vandaag hebben we tickets geboekt voor de vlucht van Santiago naar Antofagasta op 23 februari. Na nog wat gerelaxed te hebben in Punta Arenas zijn we in de namiddag naar het vliegveld gegaan, waar ons vliegtuig vertrok naar Puerto Montt. ´s Avonds om 8 uur zouden we daar onze huurauto oppikken. Door wat miscommunicatie tussen twee vestingen van Herz Autoverhuur, heeft het ons een half uur gekost om uit te leggen dat we echt voor die avond een auto geboekt hadden. Uiteindelijk kregen we een Toyota Yaris mee. Deze auto zal ons de komende week ondersteunen tijdens onze zwerftochten door het Lake-district. Nadat we de auto hadden opgehaald zijn we naar het Busstation van Puerto Montt gegaan om bustickets te reserveren voor de reis van Antofagasta naar San Pedro. Tot onze verbazing wilde de meneer van het busbedrijf ons de tickets niet verkopen, omdat de reis niet mogelijk zou zijn: de weg tussen Antofagasta en San Pedro zou onbegaanbaar zijn door hevige regenval in dit gebied. Ons niet druk makend en verwachtend dat het later wel goed zou komen zijn we in de auto gesprongen en naar het noorden gerezen op zoek naar een camping. Ongeveer 60 km later, zo rond 23.00 uur, vonden we een camping.

Zaterdag 18 februari 2006
De afgelopen dagen hebben we twee delen bezocht in het Lake District, namelijk het plaatsje Ensanada bij Puerto Varas en Aguas Calientes (zo´n 200 km noorderlijker). Het Lake District is het populaire Chileense vakantiegebied, wat vooral populair is bij de Chilenen die in Santiago wonen. In en rondom Ensanada hebben we o.a. wat watervallen bezocht, zijn we een eind een vulkaan opgereden en hebben we een avondje rerelaxed op het strand en in het centrum van Puerto Varas. De omgeving was erg mooi. Ook Aguas Calientes heeft een erg mooie omgeving. Nadeel van deze plaats is echter dat er niets, maar dan ook echt totaal níets te doen is. Gedurende 100 km aan een weg naar Argentinië kom je slechts pensions tegen en af en toe een camping. De camping waar wij stonden was gelegen aan de rand van een Nationaal Park, naast natuurlijke warme bronnen, wat gepresenteerd werd als kuuroord. Toen we de eerste avond een paar uurtjes wilden kuren, troffen we een vrij simpel buitenzwembad aan met een dichtheid van zo´n 12 Chilenen per vierkante meter en zijn we maar snel weer gegaan. In dit gebied is het maken van een maaltijd een heuse uitdaging. Met de auto duurder het ongeveer een uur om een supermarkt te vinden. De volgende dag (18 februari) hebben we eerst 25 km ten westen van de camping boodschappen gedaan voor ontbijt en avondeten, waarna we richting naar de grens van Argentinie zijn gereden. Onderweg hebben we twee watervallen bezocht, een commerciele en een vrij toegankelijke (die laatste was veel mooier) en hebben we in de middag wat ontspannen en gerust langs een snelstromende rivier. Uit noodzaak een rustige dag dus, maar absoluut niet vervelend. De natuur is hier overigens erg mooi.

Maandag 20 februari 2006
Gister zijn we om 06.00 uur opgestaan, om in alle vroegte naar het noorden te vertrekken, namelijk Pucon. Pucon is het populairste stadje van het Lake District. Rond 11 uur begon het weer op te klaren en zo´n uurtje daarna genoten we van wat verse broodjes in de haven van Pucon. Die middag hebben we het stadje wat verkend en in de avond te paard de omgeving, met als eindbestemming een prachtige waterval. We hadden twee paarden gehuurd, die in eerste instantie wat suf overkwamen. Na verloop van tijd ontdekten we echter, dat wanneer je ze flink aanspoorde, ze niet alleen gingen draven, maar zelfs in galop gingen. Uiteraard was ons paardenavondtuur niet geheel zelfstandig; zo´n tweehonderd meter achter ons volgde de eigenaar van de paarden. ´s Avonds hebben we ons een klein beetje gemengd in het bruisende avondleven van Pucon. Pucon is een gezellig stadje, een typische badplaats, maar in tegenstelling tot wat we in Europa gewend zijn, erg schoon en gemoedelijk. Vandaag hebben we genoten van het zeer rustige strandleven even buiten Pucon. Gister hebben we overigens alsnog bustickets geboekt van Antofagasta naar San Pedro, waardoor onze laatste zorg is ontnomen.

Donderdag 23 februari 2006
Voor dinsdag (eergister) stond een Rafting avontuur op het programma, over een ruige rivier niet ver van Pucon. ´s Middags vertrokken we naar het beginpunt van de raft. Samen met een safety-mannetje, een stuurman, een Ier en een Duitse, hebben we de woeste stromen en hoge watervallen getrotseerd. Het was een sportieve en fijne middag. ´s Avonds hebben we met het raftteam een gezellige avond gehad; wat gegeten en gedronken. Dit was tevens ons laatste avontuur hier in Pucon. Gister zijn we met de wagen weer terug naar Puerto Montt gegaan, waar we hem die avond moesten inleveren en hebben we de bus genomen terug naar Santiago. En op het vliegveld van Santiago bevinden we ons op dit moment, wachtend op het vliegtuig dat over een uur naar het in het noorden gelegen Antofagasta vertrekt. Daar zullen we vervolgens een bus nemen naar San Pedro, waar we rond 23:00 uur vanavond arriveren.

vrijdag 24 februari
Vandaag zijn we eerst San Pedro een beetje gaan verkennen. Wat een grappig plaatsje! Het heeft ongeveer 5000 inwoners en verder zijn hier veel toeristen (rijke Santiaguinos die de reis kunnen betalen). De stoffige zandstraatjes en de witte huisjes met hun platte daken doen denken aan het Bijbels Openlucht Museum in Heilig Landstichting. De hitte is zinderend en de sfeer is heel ontspannen. Je merkt aan alles dat het een woestijnplaatsje is: water is schaars, verse groente en fruit ook, en het gebied buiten de stad is grotendeels onbegaanbaar zonder 4WD. Om de omgeving te bekijken ben je dus gebonden aan tourtjes. In de namiddag hadden we een tourtje geboekt naar Ojos del Salar, de zoutmeren. We gingen met z'n vieren: een spaanssprekende vrouwelijke gids, een Duitser, Onno en ik. De rit was heel mooi: de uitgestrekte hete woestijn (met hier af en toe wel wat lage begroeiing) met in de verte de sneeuw op het Andesgebergte. De 4 zoutmeren die we bezocht hebben waren heel erg gaaf! In de eerste 3 konden we zwemmen (natuurlijk bleven we drijven). De bodem en het 'strand' bestaan uit zoutkristal, dit geeft een heel mooi effect omdat het zo wit is, maar is ook pijnlijk!Het laatste zoutmeer was ongelovelijk mooi met een enorm zoutstrand. Bij ondergaande zon hebben we een lange wandeling over dit strand gemaakt en veel flamingo's gespot. De kleuring van de bergen bij zonsondergang was geweldig. Deze dag was echt onbeschrijvelijk mooi, maar het meest bizarre is nog wel dat we niemand, maar dan ook niemand zijn tegengekomen in dit natuurschoon.'s Avonds teruggekomen in San Pedro bleek er geen water meer te zijn om te douchen, en ook de rest van het dorp zat zonder water. Zelfs de wc in het restaurant kon niet meer doorgespoeld worden...

zaterdag 25 februari
Vandaag zijn we met dezelfde Duitser als gisteren en 2 belgische Chilenen naar 'Lagos Altiplanos'geweest en hebben we talloze foto's gemaakt van bergen, zoutmeren, lama's en flamingo's. Het gebied waar we waren is heel hooggelegen, en dat was goed te voelen. Het was niet alleen kouder, maar je moest je ook heel rustig voortbewegen en goed letten op je ademhaling om niet duizelig te worden of hoofdpijn te krijgen. Op de terugweg hebben we een typisch Chileense maaltijd gehad in een klein dorpje.

zondag 26 februari
Aan het einde van de middag gingen we mee met een tourtje die ons via de Death Valley en de zoutgrotten naar de Valle de la Luna bracht om daar vanaf een hoge zandduin de zonsondergang te bekijken. De natuur vandaag was weer heel anders dan wat we eerder zagen: veel roodbruin gesteente en geen begroeiing. In Death Valley zijn we op blote voeten een enorme zandberg afgerend, dat was superleuk! De Moonvalley is heel mooi, dat komt vooral door de kleuren van het witte zout en het rode gesteente. Wij waren niet zo onder de indruk van de kleuring die de zonsondergang teweegbracht, 2 dagen geleden hebben wij het veel beter gezien!

maandag 27 februari
Vanochtend werden we al om 4 uur (!!!) opgehaald om de Tatio geisers te gaan bekijken. Je moet er wat voor over hebben om deze geisers te zien, want ze zijn met name vóór zonsopgang aktief. Tenminste... meestal. Vandaag dus niet. Enkele geisertjes stonden wel te sproeien en na zonsopgang lagen ze vooral allemaal enorm te roken. Er is hier heel veel thermische aktiviteit in de grond, en dat heeft ook enkele warmwaterbaden gevormd waar je in kunt zwemmen. Dit was een heel aparte ervaring: Buiten dit bad liepen de mensen met warme jassen en mutsen omdat de temperatuur daar beneden het vriespunt was en in dit bad is het water soms onverdraaglijk heet, vooral als je bij het strominkje ligt waardoor het hete water ongeveer elke minuut wordt binnengespoten. Op de terugweg zijn we in een dorpje gestopt waar we gebarbequed lamavlees hebben gegeten en traditionele empanadas, die naar gefrituurde pannenkoek smaken.

dinsdag 28 februari
Gisteravond zijn we teruggereisd naar Antofagasta en vanochtend om hadden we een vlucht terug naar Santiago, om daar onze laatste dagen samen door te brengen.

donderdag 2 maart
We hebben nog 2 heel gezellige dagen in Santiago gehad. We zijn naar de universiteit en naar het ziekenhuis geweest om te kijken waar Luella de komende twee maanden gaat vertoeven. We hebben een dag geshopt in het centrum van Santiago en een dag in een groot winkelcentrum even buiten Santiago. Het is hier zomeruitverkoop, dus flink gescored. We zijn twee avonden in hetzelfde restaurant gaan eten (de gegrilde biefstuk was zooooo goed!!!) in het meest populaire uitgaansgebied van Santiago. Vanmiddag heeft Luella mij naar het vliegveld gebracht en hebben we afscheid genomen. En dat voelt toch wel heel anders dan wanneer je op Schiphol afscheid neemt.

Ruim een uur na het afscheid raakte het Varig-vliegtuig los van de grond en kort daarna verdween Chili achter het Andes gebergte. Het was een fantastische reis en vanaf nu ben ik zuid-Amerika fan!