| Home | Chili | China | Vietnam | Thailand | Zuid Afrika |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Zuid Afrika Reisverslag 23 februari 2008 reizen Onno en ik af naar Zuid Afrika!!! We zullen daar o.a. een bezoek gaan brengen aan Lisa, het vriendinnetje van mijn broertje. Zij is daar voor een stageproject in een weeshuis: lisainafrika.waarbenjij.nu. 23 februari 2008 - Johannesburg Gisteravond zijn we aangekomen in Johannesburg. De vliegreis was prima met KLM. Het was een heldere dag en we hebben veel woestijn onder ons gezien. Aangekomen in Jonhannesburg was het heet! We werden, zoals afgesproken, opgehaald door een medewerker van het hostel. Het was zaterdag avond en onze chauffeur was behoorlijk beschonken! Gelukkig was het hostel maar 10 minuten rijden... na een koude pils zijn we direct gaan slapen. Vanmorgen gaan we met onze huurauto naar Meijerton, het plaatsje waar Lisa woont en werkt. 24 en 25 februari 2008 - Meijerton )
Het bezoek aan Meijerton was indrukwekkend. We kwamen al 's middags aan, maar Lisa zou pas 's avonds thuis komen. We reden wat rond door Meijerton, het kwam vrij armoedig op ons over. Het centrum bestaat uit een lange straat met winkels/krotjes waar ze van allerlei rotzooi verkopen. Op straat hingen overal Afrikanen rond. We wisten nog niet zeker of het hier veilig was, dat was moeilijk in te schatten op onze eerste dag in Zuid Afrika. We besloten hier niet de auto te parkeren en rond te lopen op zoek naar lunch. We reden verder en zagen een sign naar een golfbaan. Dit zag er veilig uit en we besloten daar te lunchen en de weg te vragen naar onze accomodatie. Het was daar een vrij decadente bedoeling... van die verwende 'rijke' blanken die aan het golfen zijn en dan een Afrikaan erbij die de clubs draagt. Best vreemde gewaarwording, maar inmiddels zijn we eraan gewend. Op de meeste plaatsen waar je komt, hebben de blanken de leiding en stralen rijkdom en welvaart uit, en de klussen zoals schoonmaken, bediening, tuinman etc. worden door de Afrikanen uitgevoerd. Nog grote verschillen dus tussen blank en zwart, al wordt dat wel steeds minder, hebben we ons laten vertellen, en de verwachting is dat naarmate de huidige schoolgaande generatie opgroeit de verschillen zullen verkleinen. Na de lunch hebben we ingecheckt in onze 'bed & breakfast', dit was slechts 10 minuten rijden van het weeshuis waar Lisa werkt vandaan.
)
Het bezoek aan dat weeshuis was ook indrukwekkend. Ze hebben een soort landerij met een woonhuis (waar de eigenares met haar gezin woont plus de vrijwilligers), het weeshuis, het schooltje en heel veel dieren. Wij werden vrolijk ontvangen door alle kinderen! Ze dromden om ons heen met de armen in de lucht; ze wilden allemaal opgetild worden. Lisa en haar vriendinnen, Maaike en Evelien, hebben ons rondgeleid en vanalles over de kinderen verteld. Er zijn op dit moment 23 kinderen, waarvan er 22 geinfecteerd zijn met HIV. De meesten hebben een voorgeschiedenis van mishandeling en verwaarlozing. De uiterlijke kenmerken hiervan zijn bij de kinderen nog terug te vinden. Dat was moeilijk om te zien. Veel kinderen hebben, mede hierdoor, ernstige gedragsproblemen. Ik vond het wel bijzonder om te merken dat ze zich bij ons vertrouwd voelden en graag opgepakt en geknuffeld wilden worden. Ik deelde lollies uit en je zag ze genieten en ontspannen. Gelukkig kunnen ze dat nog wel. Je beseft wat de echte basics zijn voor een kind om te kunnen leven. Voor een kind met een beperkte levensverwachting (door aids) en ernstige trauma's hebben ontspanning, vertrouwen en veiligheid hogere prioriteit dan onderwijs of sport. Het huis zelf ziet er netjes uit, ze hebben een kamer die gebruikt wordt om te eten, wonen en spelen, een jongens-slaapkamer, een meisjes-slaapkamer, een peuter-baby-slaapkamer en een 'terminale' kamer (zo noemen ze die...) voor de zieke kinderen. De kinderen hebben redelijk wat kleding en speelgoed (allemaal tweedehands natuurlijk). Ook in het schooltje is wat materiaal aanwezig om de kinderen te kunnen onderwijzen. Lisa, Maaike en Evelien hebben nog wel veel te doen daar! Zij proberen met name struktuur in de zorg voor die kinderen aan te brengen en een aantal processen te veranderen. Verder zijn ze natuurlijk druk met de dagelijkse zorg. Daarover kun je lezen op Lisa's website lisainafrika.waarbenjij.nu. Het probleem voor Emma (de eigenares) is met name het tekort aan hulpkrachten (dwz vrijwilligers die kunnen helpen in de dagelijkse zorg voor de kinderen) en tekort aan geld om medicijnen te kopen, maar ook voor onderhoud van materialen en huis. Het geld van de BeneFietsborrel zal gebruikt worden om twee pediatrische ziekenhuisbedjes aan te schaffen en winterschoenen voor alle kinderen te kopen. Mensen allemaal bedankt hiervoor! Over twee weken komen wij terug om dit verder te regelen. 25-29 februari 2008 - Krugerpark )
Op maandag 25 februari zijn wij naar Nelspruit gereden. Er was een goede snelweg vanuit Johannesburg. We kregen wel te maken met noodweer, waardoor het zicht slecht was en we maar heel langzaam konden rijden. Er stonden ook veel auto's stil langs de kant. Aangekomen in Nelspruit, het 'toegangsdorp' naar Krugerpark was het weer opgeklaard. We werden vriendelijk ontvangen in ons hostel Funky Monkey backpackers. We gingen zelf koken, maar een gekke Fransman genaamd Christian was ex-chefkok en werd zo geinspireerd door onze ingredienten en ons amateuristische geklungel dat hij ons aan de kant duwde en in no-time een geweldig pastagerecht voor ons klaarmaakte. Super! De volgende ochtend moesten we al om 04.30 uur opstaan voor het vertrek naar onze 3-daagse safaritocht in Kruger Park. )
In Kruger Park verbleven wij in een tentenkamp in Pretoriuskop. Dagelijks waren er 3 game-drives
(tocht waarbij je met de jeep de bush bush ingaat om met je verrekijker wilde beesten te spotten). De eerste was 's morgens 05.00 uur, hierna was er ontbijt, daarna voor de middag weer een game drive, daarna lunch en siesta ('s middags zijn er ook veel minder dieren, deze trekken zich dan terug in de schaduw) en dan vroeg in de avond de laatste rit. Het was een hele gave ervaring! We hebben veel dieren gezien; apen, waterbokken, reeen, zebra's, giraffen, olifanten, nijlpaarden, leeuwen, neushoorns, buffels, de meesten ook van heel dichtbij!
)
We hadden heel goede guides, die al hun zintuigen gebruiken om de dieren te ontdekken en er ook heel veel over weten te vertellen. We hebben ook een 'bushwalk' gedaan. Hiervoor moesten wij ons om 04.15 uur melden bij de ingang van het kamp en zouden we door de guides opgehaald worden. Helaas versliepen wij ons en schrok ik pas om 04.45 uur wakker! Natuurlijk was de groep toen al vertrokken.
)
Wij maakten onze eigen guide Jafta wakker en vroegen of er nog een mogelijkheid was die mensen te bereiken. Zij hadden geen telefoon bij zich, maar Jafta kwam er via-via achter waar ze die ochtend zouden gaan wandelen. Hij besloot te proberen ze in te halen met zijn eigen jeep. Zo kwam het dat wij in het pikkedonker met een rotsnelheid in een jeep over de zandpaden van de afrikaanse savannah scheurden, een adrenaline ritje was het wel!
)
De vogels waren deze nachtelijke onrust niet gewend, want er er kwam er 3 keer in het ventilatierooster van de bumper terecht en 1 in de cabine!
)
Gelukkig zagen wij na 20 minuten de achterlampen van de andere jeep voor ons opdoemen, deze reed in een rustig gangetje naar de plaats van de ochtendwandeling! We konden er gelukkig nog bij en we hebben dus niks gemist. De ochtendwandeling was erg leuk, er waren twee guides met geweren bij. Ze wisten veel en stonden zo dicht bij de natuur dat de ene zelfs demonstreerde hoe hij verse neushoorn-poep at. We hebben veel geleerd over sporen enzo en van dichtbij neushoorns gezien. Na drie dagen heel veel jeeprijden, maar ook relaxen aan het zwembad en lekker eten, was het weer tijd om Krugerpark te verlaten. 29 februari - 2 maart 2008 - St Lucia Wetlands )
Er stond vanuit het Krugerpark een lange rit naar St Lucia op het programma. St Lucia ligt helemaal naar het zuiden aan de kust, enkele honderden kilometers van Mozambique verwijderd. Gelukkig was er een fantastische 'snelweg' waarover wij 450 kilometer moesten afleggen.... De 'snelweg' bleek een tweebaansweg (dus 1 baan per richting) met heel veel kuilen. De maximum snelheid, die door de meeste weggebruikers ook MINSTENS gehaald wordt is 120 km/uur. In Zuid Afrika rijdt men links en zit het stuur rechts (dit is sowieso al wennen, maar op de snelweg moet je alleen opletten dat je van rechts wordt ingehaald en dat je niet steeds de ruitenwisser aandoet in plaats van de richtingaanwijzer...gaat vaak fout!!!). Wat ook anders is in Zuid Afrika, is dat de vluchtstrook andere doeleinden heeft dan in Nederland, hier is de vluchtstrook namelijk bedoeld om 120 km/uur op te rijden als je moet worden ingehaald door een voertuig dat bijvoorbeeld 150 km/uur wilt rijden. Wil je je dus netjes aan de maximumsnelheid houden, dan komt het eropneer dat je continue op de vluchtstrook rijdt. Wat daarbij het probleem is, is dat de vluchtstrook ook als voetgangerspad dient voor heel veel Afrikanen die geen auto hebben of dingen willen verkopen, voor kinderen die naar school moeten lopen, en voor koeien die even geen zin hebben om in de wei te staan. Wederom een adrenaline ritje, met het op de snelweg ontwijken van kinderen, verkopers, tegenliggers, koeien en kuilen (in volgorde van prioriteit). Dit alles wel in een bijzonder Zuid Afrikaans landschap, met veel droogte en af en toe een krottendorpje. )
In St Lucia hebben we ons geweldig vermaakt. Het is een toeristisch dorpje dat toegang biedt aan de St Lucia Wetlands, een mooi national park. St Lucia Wetlands is een natuurgebied tussen de Indische Oceaan en binnenlandse wateren, hierdoor zijn er 5 ecosystemen en dus heel afwisselende natuur. Het strand is hier geweldig, zo uitgestrekt en breed en ongerept. We hebben de eerste dag gezond en een lange strandwandeling gemaakt. 's Avonds de zonsondergang bekeken aan een water waar de nijlpaarden in ronddreven en een krokodil op de kant lag! Vandaag hebben we een toertje gedaan waarbij we weer in een jeep door het national park hebben gesafariet en weer van allerlei beesten hebben gespot. We kwamen uit bij Cape Vidal, waar we konden snorkelen en aan het strand hebben gebraaid (BBQ), helemaal geweldig! Morgen gaan we door naar Drakensberge, een berggebied waar we willen gaan wandelen. 3 maart - 7 maart 2008 - Ukhahlamba-Drakensberg )
De Drakensberge Range is een berggebied langs de grens van Zuid Afrika en Lesotho, een klein koninkrijk in Afrika
gelegen. Wij verbleven in een erg leuke backpackers in het noorden van Drakensberg, in een vrij afgelegen gebied. We
sliepen in een Afrikaans hutje met een rieten dak. Vanuit daar had je een prachtig uitzicht over de bergen. Het was een
heel gaaf terrein met al die hutjes, maar ook met een zwembad, jacuzzi, en grote bar. Helaas kwamen na twee nachten 35
Britse militairen de rust verstoren... zij hadden trainingskamp gehad in Zuid Afrika en mochten nu een aantal dagen
relaxen en feesten... Wij hebben een aantal hele mooie hikes gedaan. De eerste dag zijn wij met een toer vanuit het hostel naar het Amphitheater geklommen, een 8 km lange rotswand/klif in een halve ovaalvorm. Het was een mooie klim, maar de top was helaas bedekt met een grote wolk, waardoor we geen uitzicht hadden, alleen dichte mist. De tweede dag was spectaculairder, we besloten zelf een wandeling te gaan maken in Royal Natal Park. Bij het visitor centre was alleen een kaartje verkrijgbaar met de wandelroutes, maar geen omschrijving van de wandelroutes. Dus als je het gebied niet kent, weet je niet aan wat voor soort wandeling je begint. We besloten een lijntje te volgen waarbij je een circel wandelde. De circel heette "the crack" dus we verwachtten een kloof of zoiets in de rotsen. Het eerste gedeelte was heel erg mooi, met mooie uitzichten. Na een tijdje kwamen we inderdaad bij een grote kloof, waar de berg in tweeën gesplitst was. Je moest over de rotsen en soms met behulp van laddertjes helemaal naar boven klauteren, heel erg leuk was dat. Boven was er een heel uitgestrekt graslandschap met geweldig uitzicht (het was nu wel mooi weer en bijna geen wolken). We liepen daar een beetje rond en kwamen een bordje tegen dat de pas vanaf hier gesloten was. Het bordje stond op een vreemde plek en we wisten niet goed of dat over ons pad ging. Het leek ons vreemd dat als ons pad afgesloten was, dat dat dan gemeld werd als je net zo'n enorme klim had gedaan, het kon toch niet de bedoeling zijn om nu dezelfde weg weer helemaal langs de rotsen af te klauteren?!? We besloten maar even door te wandelen om te zien of er bij de afdaling die volgens de route een aantal kilometer verderop zou zijn weer een bordje stond. Toen we via het pad de andere kant van de berg hadden bereikt waren we geen aanwijzingen meer tegengekomen dat de route afgesloten was. De afdaling begon met een hele lange touwladder naar beneden en ook daar was verder niks te zien. Dus we begonnen aan de afdaling die voor een gedeelte uit laddertjes en verder uit klauteren bestond. Vanaf ongeveer halverwege de berg bleek dus dat het pad helemaal weggevaagd was, waarschijnlijk was er een storm geweest, want er lagen allerlei kapotte bomen, de laddertjes waren vernield en het pad was helemaal weg, er lag alleen een heleboel puin overal. Het was inmiddels ook al zo laat in de middag dat het geen optie was om dezelfde weg terug te gaan. Het was een heel gedoe om door alle puin heen te komen, sommige stukken moesten we op ons billen naar beneden glijden, omdat het anders gewoon te gevaarlijk was om te vallen op deze helling. Het was natuurlijk onze eigen schuld dat we dat bordje hadden genegeerd, maar we vonden ook het ook heel erg raar dat dit niet aan het begin van de route was aangegeven (of in het visitor centre al) of nog eens aan het begin van de afdaling. Lekker afrikaans! Op zich was het best grappig, ook al waren we na een tijd helemaal vies en moe, en de gedachte dat we ook geen telefoon bij ons hadden was minder grappig. Bij mij verdween de lol wel toen we op een gegeven moment een hol van een dier tegenkwamen: er lagen een aantal stenen op elkaar en in dat hol lagen plukjes haren en eromheen lagen allemaal botjes en ook een compleet geraamte van een roofvogel ofzo (dat formaat tenminste). Ik schrok heel erg, want ik zag ook een plas liggen, dus het beest was misschien nog wel in de buurt! Ik heb geen idee wat voor beest het was, maar je bent toch in Afrika, dus misschien een hyena ofzo. We zijn daar maar snel weggegaan en ik was pas weer helemaal gerust toen we uren later veilig in de auto zaten. )
De derde dag zijn we naar Central Drakensberg gereden om te wandelen. De bedoeling was om Cathedral's Peak te beklimmen, jammergenoeg was het slecht weer. We hebben een kortere wandeling gedaan, de "Mushroom Walk" die naar 2 rotsen leidde in de vorm van een grote paddestoel. De vierde dag hadden we wel weer genoeg gewandeld en besloten we Royal Natal Park verder ter paard te verkennen. Dat leek ons wel relaxed, maar dat was het niet! We kregen twee aktieve paarden en een guide mee die het geen probleem vond om met onervaren paardrijders te gaan galloperen. Ik geloof dat ik al mijn BBB spieren heb ingezet om niet van dat paard af te vallen en terwijl ik daar mijn best voor deed had ik ook nog de slappe lach omdat voor mij dat paard van Onno er met hem vandoor hobbelde en dat zag er zo komisch uit! Het was wel een supermooie rit, we gingen door riviertjes en zijn helemaal de berg opgeklommen en weer afgedaald, het was een route van 3 uur. 's Middags zijn we terug naar Meyerton, naar Lisa gereden. 8 maart 2008 - Shoppen met de Kids! )
Van het geld van de Benefietsborrel had Emma (van het weeshuis) in middels al twee nieuwe kinderbedjes aangeschaft. Veel kinderen slapen nog in campingbedjes, en de bedoeling is ze allemaal te vervangen voor spijlen-bedjes die ook nog in hoogte verstelbaar zijn. Er was nog geld over (niet genoeg voor een derde bedje), en het idee was om hiervoor de kinderen een dag mee uit shoppen te nemen om nieuwe schoenen voor ze te kopen. Nu lopen ze op blote voeten, en sommigen lopen op sandaaltjes. Het begint nu herfst te worden en we wilden dichte schoenen voor ze kopen zodat ze straks in de winter toch buiten kunnen spelen en rondlopen zonder koude voeten te krijgen. )
De 23 kids werden opgedeeld in 5 groepjes en om de beurt mocht een groepje kinderen met ons (Lisa, Maaike, Onno en mij) mee in de auto naar een winkelcentrum ongeveer 10 kilometer van het weeshuis vandaan. Het was een groot winkelcentrum bedoeld voor de 'rijkere' mensen, maar ze hadden daar ook goedkopere schoenenwinkels, een soort van zuid afrikaanse scapino/schoenenreus. De kinderen vonden het helemaal geweldig, sowieso het autorijden al, want steeds mocht er ééntje bij Onno op schoot achter het stuur. In het winkelcentrum trokken wij wel wat bekijks, omdat wij als blanken daar liepen met kleine zwarte kindertjes. Sommige mensen waren zo brutaal om te vragen waar wij die kinderen vandaan hadden en of wij ze soms geadopteerd hadden! In de schoenenwinkel hadden wij de grootste lol. De kinderen keken hun ogen uit en de meesten maakten zelf een keuze over de schoenen, dus er zijn veel roze sportschoentjes, maar ook Batman-schoenen, regenboogschoenen, en schoenen met lichtjes uitgekozen! Ze waren er heel erg blij mee. Ze hielden hun schoenen allemaal meteen aan (ze waren op blote voeten het winkelcentrum ingelopen en kwamen er met hun stoere schoentjes weer uit). Om er een echt 'dagje uit' van te maken zijn we met alle kinderen ook ergens een frietje of ijsje gaan eten. Voor ze begonnen te eten gingen ze nog bidden om God te bedanken voor al dat lekkers. Het was heel gezellig. Het zijn zulke lieve kinderen en van alle aandacht werden ze een beetje verlegen. Aan het einde van de dag waren wij allemaal MOE! De kinderen van de hele winkel-ervaring en wij omdat wij uiteindelijk van 9 tot 17 uur zijn beziggeweest met kinderen ophalen en terugbrengen en schoenen uitzoeken. Maar het was een fantastische dag, iedereen heeft genoten! Alle mensen die een bijdrage hebben geleverd: ONTZETTEND BEDANKT, OOK NAMENS DE KINDEREN! )
's Avonds zijn wij met Lisa en Maaike naar het casino gegaan. Daar is een groot en luxe resort waar je kunt eten, drinken, dansen en gokken. Het is wel weer bizar om mensen dan zo 'overdadig' en royaal geld uitgevend bezig te zien, als je net de hele dag bezig bent geweest met kinderen die niks hebben en dolgelukkig maakt met een paar schoenen van 5 euro en een ijsje. Het was gezellig, vanwege de drukke dag hebben we het niet te laat gemaakt. De volgende ochtend zijn we nog langs het weeshuis gegaan om afscheid te nemen van de kids en van Lisa. We kregen tekeningen als bedankje voor de schoenen en na iedereen uitgezwaaid en geknuffeld te hebben zijn we in de auto gestapt naar het vliegveld. Vandaag vliegen we naar Kaapstad! 9 maart - 11 maart 2008 - Stellenbosch )
)
Aangekomen in Kaapstad bleek daar een enorm fiets-evenement te zijn, waardoor er geen accomodatie meer was. We besloten uit te wijken naar Stellenbosch, een plaatsje in het wijngebied wat niet ver van Kaapstad ligt. We verbleven daar op een heel idyllische wijnboerderij in een schattig huisje tussen de druivenvelden. We hadden heel in de verte uitzicht op de tafelberg. In Stellenbosch en omgeving hebben we genoten van het prachtige heuvelachtige landschap en we hebben een aantal wijnboerderijen bezocht waar we wijn konden proeven en kopen. De sfeer in Stellenbosch is relaxed, de mensen zijn vriendelijk, en de wijn is lekker, het is er prima vertoeven! 12 maart - 16 maart 2008 - Kaapstad )
Op 12 maart keerden wij terug naar Kaapstad, het fietsevenement was inmiddels afgelopen. Wij besloten een hostel uit te zoeken in Muizenberg, dat is in het Zuiden van Kaapstad aan de Indische kust. Muizenberg is echt een surfers oord, het waait hier ook erg hard en de golven zijn hoog, niet zo geschikt voor simpele zonaanbidders als wij. Daarom hebben wij het strand bezocht in Clifton beaches, meer in het westen van Kaapstad. Daar is het strand meer beschut, waardoor er minder wind is, want het kan vreselijk hard waaien in Kaapstad! Door de wind, en doordat er 4 dagen een 'tafelkleed' (=wolk) op de Tafelberg heeft gelegen zijn wij helaas de tafel niet op geweest. Reden om nog eens terug te komen naar Zuid Afrika! )
We hebben een middagje gewinkeld in het centrum van Kaapstad, hier kun je goed souvenir-shoppen. Op een soort overdekte souvenir markt kwamen we Mbacke en ... tegen (2 houten poppen) en het was meteen liefde op het 1e gezicht! Ik was helemaal gecharmeerd van die 2. Onno heeft flink wat van de prijs afgepingeld en uiteindelijk liepen wij met elk een pop van 1.90 meter terug naar de auto! Hoe ze meegaan in de bagage is van latere zorg,... wij vertrouwen op de klantvriendelijkheid van KLM. )
We zijn niet superaktief meer geweest in Kaapstad, we hebben wat op het strand gelegen, wat rondgereden (Chapman's Peak Drive, een supermooie rit langs de kust), en ons vermaakt aan de Waterkant (haven- en winkel- en uitgaansgebied in Kaapstad). Ook in de wijk van ons hostel, Muizenberg en Kalk Bay, was het leuk: gezellige restaurantjes, terrasjes, cocktails in een Cubaanse tent en vissers kijken in de vissershaven. Er zwommen in die haven ook zeehonden rond, heel schattig om te zien. 15 maart was onze allerlaatste dag in Zuid Afrika. Na middernacht vertrok ons vliegtuig terug naar Nederland. Het vervoer van de poppen was trouwens geen probleem: als handbagage mochten ze niet mee, maar wel konden we ze zonder extra kosten inchecken als 'fragile odd size luggage'. We hebben een prima terugvlucht gehad en kwamen zondag 's morgens weer in het regenachtige Nederland aan. |
© 2006 Onno Wierbos